A+ A A-


Адзіны кандыдат ад апазіцыі: перспектывы і прагнозы (стэнаграма)

Оцените материал
(4 голосов)

Ці патрэбны апазіцыі адзіны кандыдат у прэзідэнты, хто ім можа быць, і як павінна выглядаць працэдура вылучэння – вызначаюць госці праграмы АГП-ТБ «Размова на траіх».

«Размова на траіх», АГП-ТБ

У гасцях у Анатоля ЛябедзькіПаўлюк Быкоўскі і Валер Карбалевіч (стэнаграма)


Анатоль Лябедзька:
– І зноў прывітанне, і зноў мы ў студыі  АГП-ТБ. Сёння мы спрабуем адказать на пытанне персанальнай альтэрнатывы 2015-га года. У студыі ў нас палітычны аглядальнік Радыё Свабода Валер Карбалевіч і палітычны аглядальнік газеты «Беларусы і рынак» Паўлюк Быкоўскі. Давайце пачнем з такога простага пытання, на якое складана многім адказать: прэзідэнцкая кампанія – усё ж такі ўдзел ці неўдзел? Зараз гэта актыўна абмяркоўваецца, ёсць ты, хто за тое, каб удзельнічаць у гэтай кампаніі, а другія, зыходзячы з папярэдняга досведу, гавораць: “Абсалютна бессэнсоўны ўсякі ўдзел”. Вось ваша экспертная думка: удзел-не ўдзел у прэзідэнцкай кампаніі? За ці супраць?

Валер Карбалевіч:
– Я думаю, што гэтай дзіцячай хваробай левізны наконт байкоту ўжо дэмакратычныя сілы перахварэлі, і сёння ўсе суб’екты – рэальныя апазіцыйныя суб’екты – стаяць за ўдзел. А супраць удзела выступаюць нейкія асобныя людзі, асобныя эксперты, асобныя палітыкі. Але ўсе рэальныя структуры, зарэгістраваныя партыі выступаюць за ўдзел, і таму пытання, на мой погляд, не існуе.

Анатоль Лябедзька:
–Вось Карбалевіч гаварыць, што пытанне знята, але ў Фэйсбуку, я ведаю, вядзе сябе Паўлюк Б ыкоўскі, і там настроі, я б не сказаў, што такія адназначныя. Усё ж такі ці перахварэлі мы гэтым?

Паўлюк Быкоўскі:
– У Фэйсбуку, як у лазні, усе роўныя, і неважна, ці ёсць чалавек экспертам, ці мае чалавек досвед прыймаць тое ці іншае рашэнне, ён можа выказаць сваё меркаванне. У Фэйсбуку спрэчкі ідуць. Я бы сказаў, што тут сапраўды для сур’ёзных структураў пытанняў няма, удзельнічаць у кампаніі ці не ўдзельнічаць. Іншае пытанне, якое ёсць: якія мэта ставят перад сабой, з якой мэтай удзельнічаць, ці ёсць рэсурс для дасягнення гэтай мэта, ці ёсць матываванасць удзельнічаць. Бо не сакрэт, што  часам кажуць: “Мы пераможам!”, але маюць на ўвазе зусім іншае. Гэта ёсць.

Анатоль Лябедзька:
– Ну што ж, эксперты гавораць, што пытанне ў прынцыпе знята. Тады спрабуем адказаць на пытанне, хто можа быць гэтай персанальная альтэрнатывай.: адзіны кандыдат, лідар прыхільнікаў пераменаў ці проста людзі з прэзідэнцкімі амбіціямі. Вось хто, на ваш погляд, з гэтых трох катэгорый лепш за ўсё падышоў бы для беларускай сітуацыі?


Відэа: 

 

Валер Карбалевіч:
– Гэта павінен быць кандыдат, якога падтрымае апазіцыя. Калі казаць пра ягоныя характэрыстыкі, ідэальнага кандыдата, я б адзначыў тры. Першае, ён не павінен быць аднім з лідараў сённяшней апазіцыі. Другое, гэта чалавек, які павінен мець досвед кіравання, павінен мець за сваей спіной гісторыю кіравання, паспяховага. То бок, ён павінен кіраваць ці вобласцю, ці раёнам, ці заводам, ці чымсці іншым. І трэцце, ён павінен быць маладзейшы за Лукашэнку.

Анатоль Лябедзька:
– Паўлюк?

Паўлюк Быкоўскі:
– Я магу пагадзіцца з часткай таго, што сказаў спадар Карбалевіч, што гэта не мусіць быць абавязкова прадстаўнік апазіцыі, бо сённяшні, скажам так, столь, які можа дасягнуць асоба, якая будзе прадстаўляць апазіцыю, вядомыя сацыёлагі вымяраюць – хто кажа – гэта 30 %, апошняе аптынне - гэта, па-мойму, 18 % - атрымалася падтрымка апазіцыйных партыяў. Гэта можа дзейнічаць як абмежаванне.

Іншае пытанне, адкуль можа з’явіцца і якім чынам “намалюецца” гэты кандыдат, да таго спісу, што назвал спадар Карбалевіч, мне падаецца, што яшчэ вельмі важна, што ў яго мусіць быць рэсурс. Бо мы памятаем, калі была кампанія Домаша і Ганчарыка, менавіта тое, што у Домаша рэсурс быў патэнцыйны, а ў Ганчарыка ўжо рэальны, паўплывала на тое, каб Ганчарык зрабіўся адзіным кандыдатам, і ёе здолеў прымусіць усіх гульцоў з апазіцынага лагеря працаваць на сябе, ну так ці інакш.

Анатоль Лябедзька:
– Вот адзіны, усё ж такі. Адзіны. Якім чынам выйсці на адзінага? Праз якія працэдуры? Давайце мы паглядзім тое, што было, досвед папярэдні. Якая з тах працэдур была найбольш паспяховай, удалай, якую можна скарыстаць зараз?

Валер Карбалевіч:
– Я, напрыклад, лічу, што самай лепшай працэдурай было б проста, калі б апазіцыйныя лідары сабраліся між сабою, паслухалі экспертаў, сацыёлагаў, і проста паспрабавлі знайсці такую фігуру, вось якая адпавядае тым характэрыстыкам, якія я назваў. Яна прасцей, яна патрабуе меньш рэсурсаў, расходаў, меньш нэрваў, меньш розных хваляванняў. І вынік, мне падаецца, быў бы лепшым. Усе астатнія – ну, тут можа быць…

Анатоль Лябедзька:
– 2001 год?

Валер Карбалевіч:
– Ну, не зусім 2001-ы год, але больш падобна на той варыянт.

Паўлюк Быкоўскі:
– У 2001-ым годзе, калі не памыляюся, гэта ўсё адбылося ў апошнюю хвіліну. Недзе за кулісамі доміка ветэранаў, адбываўся кулуарны сцэнар, але ён спрацаваў. І ў гэтым кулуарным сцэнары была добрая рэч тое, што не трэба была весь час ккалупацца, так скажам, у ранах, давіць на амбіцыі тых альбо іншых людзей, якія маглі ўдзельнічаць-не ўдзельнічаць у кампаніі, а вось яны сабралісь і вырашылі. Гэта – адзін з магчымых механізмаў.

Але гэта магчыма тады, калі ўсе гульцы сабяруцца хаця б у адным пакое, як пры выбарах Папы Рымскага. Я не ведаю, ці гэта атрымаецца і ці будзе магчымым такі сцэнар. Бо, напрыклад у 10-ым годзе такога сцэнара і блізка не магло быць. Я не магу сказаць, які лепш…

Анатоль Лябедзька:
– Плюсы-мінусы?

Паўлюк Быкоўскі:
– Плюс такого сцэнара – меньш бруду выносіцца з хаты. Мінус такого сцэнара – ён кулуарны, адпаведна будуць людзі, якія будуць не давяраць такому сцэнару, будуць казаць, што гэта за нашымі спінамі вырашылі і г.д. Так ёсць. Але тое самае адбывалася і на кангрэсе дэмакратычных сілаў, калі гэта быў шырокі форум, але ўсё роўна былі спрэчкі, якім чынам адбыўся вынік, хто ўплываў на выбар дэлегатаў і г.д. Можна аспрэчыць вынік любога механізма.

Анатоль Лябедзька:
– Больш шырокая легітымнасць, меньшая легітымнасць…

Паўлюк Быкоўскі:
– Ну, так.

Анатоль Лябедзька:
– А ўсё ж такі, наколькі акутальна, каб быў менавіта адзін? Давайце вот, калі параўноўваем кампаніі 2001-га, 2006-га і 10-га года – гэта, відаць, спрэчнае пытанне. Але, калі збоку, калі гэта атрымаецца, паглядзець, то, мне падаецца, што кампанія 10-га года была больш моцнай, больш крэатыўнай і кампаніяй, якая мабілізавала найбольшую колькасць людзей, якія рэальна працавалі. Вот фізічна. Ні ў перым годзе, ні ў шостым годзе такой кольскасці людзей не было мабілізавана. Таму што нават Усс – ну, я не ведаю, колькі – дваццаць-трыдцать-пятьдесят. Але валанцёраў, актывістаў мабілізаваў. І яны не змагалісь з камандай Саннікава ці Некляева, яны ўсё ж-такі прасоўвалі нешта новае і альтэрнатыўнае. Наколькі актуальна, каб быў адзін чалавек з статусам “адзіны кандыдат ад прыхільнікаў пераменаў”?

Валер Карбалевіч:
– Я б чыста прагматычную прысыну зараз сказаў, чаму патрэбен адзіны. Таму што сёння, у адрознянні ад 2010-года, сабраць 100 000 подпісаў добра, калі здолеюць два. Гэта у лепшым выпадку. Але баюся, што па сённяшніх умовах, нават два не збярусь. Таму чыста прагматычна, практычна трэба аб’ядноўваць рэсурсы. Сёння зусім іншая сітуацыя, чым у 2010-м.

Анатоль Лябедзька:
– Але ж у 2010-м годзе ўсе пайшлі і ўсіх зарэгістравалі.

Валер Карбалевіч:
– Дык вось. Сёння Лукашэнка усіх рэгістраваць не будзе. Гэта сітуацыя для яго, якая была ў 2010-м годзе была, як ён казаў, яго ташніла ад таго, што гаварылі кандыдаты па тэлебачанню, і ён больш тую гісторыю не паўторыць, і не будзе рэгістраваць усіх, хто збярэ колькі якіх галасоў. То бок цяпер будуць вельмі скрупулёзна вылічваць кожную подпіс.

Анатоль Лябедзька:
– Подпіс ці патэнцыял кандыдатаў?

Валер Карбалевіч:
– Ну, каб фармальна зачапіцца, будуць шукаць найперш хібы ў подпісах. Вось. А другі момант, на які я хацеў бы звярнуць увагу… Спадар Анатоль, вось Вы кажаце, што ў 2010-м годзе кожны кандыдат мабілізаваў сваіх актывістаў, і паэтаму актывістаў удзельнічала шмат. На мой погляд, і гэта вельмі прынцыпова, больш авжна аб’яднаць электараты, а не каманды. Аб’яднаць электараты лепш адзіным кандыдатам. І гэта больш важна. Ну, а каманды аб’яднаць – гэта ўжо іншая справа. Гэта важна, але менш важна.

Анатоль Лябедзька:
– Пра тое, што ташніла Лукашэнку, - гэта вельмі важна. Я думаю, ўлада будзе думаць, каб гэтага не было. І пагажаюсь, што ў 15-ым годзе, на вялікі жаль, не будзе такой ліберальнай рэгістрацыі: сабраў-не сабраў – зарэгіструем усіх.

Паўлюк, пункт гледжання?

Паўлюк Быкоўскі:
– Я думаю, што ў абодвух механізмаў ёсць свае плюсы і мінусы. У 2006-ым годзе адзіны кандыдат стаў лідарам апазіцыі  і мог з гэтай пазіцыі выступаць, і Аляксандр Мілінкевіч дастаткова доўга захоўваў і гэты статус і высокі рэйтынг. Ён быў пазнавальны, і з ім мусілі лічыцца, так ці інакш.

Калі браць 10-ты год, то, сапраўды, мабілізацыя актыўных людзей была, можа быць, большая, чым у іншых кампаніях. Але сапраўды слушны аргумент, што важна не столькі тое, сколькі будзе актывізавана людзей, якія ўжо на баку пераменаў, важна колькі было электарату, які мог на гэта звярнуць увагу і неяк адрэагаваць.

Я не думаю, што ў 10-ым годзе выбаршчыку было вельмі лёгка арыентавацца між кандыдатамі, я не думаю, што выбаршчык увогуле зразумеў, як паступіць, і хутчэй за ўсё, было агульнае непрыяцце гэтай кампаніі і вынікаў гэтай кампаніі. Хутчэй за ўсё тут выігралі те, хто казаў, што выбараў няма і г.д. Я не кажу, што выбары ёсць. Я кажу, што атрымалася заблытаная гісторыя з тым, навошта людзі удзельнічаюць у выбарчай кампаніі, што будзе з нашымі галасамі, калі мы за іх прагаласуем і навошта трэбы ісці на Плошчу, каб бараніць свій выбар, ці сць сэнс яго бараніць? Вось усё гэта разам была вельмі заблытанная такая каша, і з улікам таго, што, ці зманілася кан’юнктура, ці адразу быў такі план з разгонам лошчы і закрчваннем гаек, гэта ўсё спрацавала на вельмі вялікую дэпрэсію ў грамадстве.

Валер Карбалевіч:
– Я хацеў бы яшчэ раз падкрэсліць, што вялікая колькасць кандыдатаў дрэнна адбілася на фінальным сцэнарыі Плошчы. Не было адзінага штаба, што рабіць, куды ісці, ці трэба біць вокна ў Доме Ураду, ці не трэба. Гэта вось ёсць вынік адсутнасці нейкай каардынацыі, плана, адзінага штаба, адзінага кандыдата і адзінай стратэгіі.

Анатоль Лябедзька:
– Наколькі я вас разумею, вы дзеліце электарат не на правы-левы, прарасійскі-праеўрапейскі, а – хто за перамены – і хто за кансэрвацыю сітуацыі. Так?

Валер Карбалевіч:
– Хутчэй, я б сфармуляваў так: хто за Лукашэнку і хто супраць. Гэта не зусім супадае…

Паўлюк Быкоўскі:
– Можна і так сказаць, але вось, дапусцім, у восені, калі не не памыляюся, збіраюцца правесьці ці форум, ці кангрэс левых сілаў, дапусцім, будзе левы кандыдат. Відавочна, што частка электарату ні пад якім соўсам не прагаласуе за гэтых кандыдатаў. А ёсць тыя, для каго гэта будуць кандыдаты блізкія. Таму, мне падаецца, што гэтыя матрыцы накладваюцца адна на адну. Хаця, сапраўды, найбольшы раскол зараз ідзе не па левым-правым, а па адносінах да Аляксандра Лукашэнкі.

Анатоль Лябедзька:
– Прынята. Давайце тады яшчэ паспрабем сфармуляваць адказ на пытанне, а як вот сённяшні стан, вы ведаеце, як ідуць працэсы, якія там сладанасці, якія плюсы-мінусы. Як вы ацэньваеце сённяшніе намаганні, якія ёсць у фармаце сямёркі, і як вы ацэньваеце перспектыву, ваш прагноз?

Валер Карбалевіч:
– Ну, намаганні робяцца, асабліва стараецца адзін з лідараў БХД Севярынец. І мне падаецца, што рэальна дасягнуць нейкай пэўнай працэдуры, хаця ёсць супярэчнасці. Думаю, што час яшчэ ёсць, па крайней меры, полгады яшчэ ў апазіцыі ёсць, каб нарэшце дамовіцца.

Паўлюк Быкоўскі:
– Я не аптымістычна настроены наконт тых працэдураў, якія можа рабіць апазіцыя. Будуць спрэчкі. Мне падаецца, што часу як раз мала, і мне падаецца, што калі браць тую матрыцу паспяховага кандыдата, то апазіцыі будзе вельмі складана выбіраць такого кандыдата, бо выглядае, што ён не з іх кола. Ну, у такім разе атрымліваецца, ці прыскаче прынц на белым кане і прапануе: “Давайце я буду вамі валадарыць!”, ці ім трэба выбраць фігуру, якая будзе “Вот давай ты будзешь кандыдатам”. І што адкажа на гэта чалавек, які кіруе вобласцью, раёнам, заводам, параходам, - не ведаю.

Анатоль Лябедзька:
– Яго сташніць, хутчэй за ўсё.

Паўлюк Быкоўскі:
– Можа быць.

Анатоль Лябедзька:
– А працэдура кангрэсу – наколькі з улікам папярэдняга досведу яна можа быць эфектыўнай і паспяховай? Ці можа кангрэс рабіць лідара, не проста адзінага кандыдата?

Паўлюк Быкоўскі:
– Калі маё меркаванне, то неважна, якая гэта будзе працэдура, абы все даовіліся, што гэта тая працэдура, якая дае ярлык на кіраванне, так бы мовіць. Калі гэта будзе нешта іншае, то гэта неспрацуе. На кангрэсе можна не выбіраць, а можна замацаваць перамогу той або іншай фігуры.

Анатоль Лябедзька:
– То есть аптымальным варынтам, як гаварыць Карбалевіч, было б дамовіцца асноўным сілам, а кангрэс зрабіць афармленнем воьтгэтай фігуры?

Валер Карбалевіч:
– Гэта ідэальны варыянт. Але тэарэтычна кажучы, можна паўтарыць сцэнары 2005-го года, дзе сапраўды на Кангрэсе былі выбары. Але праблема ў тым, што вось тыя людзі, якія зберуцца на кангрэс, яны будуць выбіраць чалавека, які больш блізкі ім. А вось тое, ці будзе ён блізкі электарату, вось тут як бы ёсць праблема.

Анатоль Лябедзька:
– Ну, ёсць – для дыскусіі я закідваю, правакацыйна – у 2001 годзе, як раз зыходзячы з пасылаў многіх экспертаў, падабралі Ганчарыка. Ён падпадае не пад усе крытэрыі, якія вы называлі, але пад большасць: ён быў з наменклатуры, за ім была такая доўгая крэдітная гісторыя працы ў розных структурах: і начальнік раёна, і на ўзроўні рэспублікі, і грамадская арганізацыя вельмі такая колькасна велізарная. Можа толькі па ўзросту ён перавышаў Алескандра Лукашэнку. Але кампанія – на выхадзе – атрымалася больш такая рахманая, больш мягкая, чым тое, што было ў 2006-ым годзе, калі Мілінкевіч, які бліжэй да апазіцыйнага асяродка і далей ад наменклатуры. Але кампанія усё ж такі, мне падаецца… Як мінімум, роўныя. Ці дае гэта перавагі?

Валер Карбалевіч:
– Зразумела, што тут пытанне ў асобе. Тое што Мілінкевіч быў больш, скажам так, прымальным для грамадства, чым…

Анатоль Лябедзька:
– Для актывістаў?

Валер Карбалевіч:
– Не. Ён быў больш публічным палітыкам, скажам так. Чым Ганчарык. Ганчарык быў простым чыноўнікам, і калі ён выходзіў да людзей, было бачно, што ён чыноўнік. Ну, а Мілінкевіч палітык. Хоць і не вельмі харызматычны. Пэўная розніца была. Зразумела, што ідэальны варыянт быў бы, калі б вот тыя характэрыстыкі, якія я пералічыў, каб гэта яшчэ была цікавая асоба, публічная, харызматычная. Ну, гэта, ведаеце, як у той песні: “Каб не піў, не курыў, і дзяцей вадзіў, тёшчу мамай называў…” – гэта ідэальны варыянт.

Анатоль Лябедзька:
– Паўлюк, а чаму мы не гаворым пра такой… І вы не паднялі гэту праблему, што ўсё ж такі вельмі важна, з чым пойдзе гэтая асоба. Яна можа быць больш харызматычная, менш, з большым наменклатурным мінулым ці меншым. Наколькі праграма, пасланне, мэсадж можа быць цікавым, аб’яднальным для людзей?

Валер Карбалевіч:
– Гэта пытанне тэхналогій. Праграму напісаць не праблема – гэта самае простае з усіх праблем, якія ўзнікаюць.

Паўлюк Быкоўскі:
– Хаця бывае часта праблема ўкласьці яе ў пэўны фармат, каб яе можна было данесьці да людзей.

Анатоль Лябедзька:
– Але як прадаць? Напісаць – можа быць. Але калі людзі, на мой погляд, калі б яны прынялі, что тое, што прапануецца альтэрнатыва, - гэта вырашае нейкія іх праблемы, чаму б гэта не падняло большую цікавасць да персаналіі? 

Паўлюк Быкоўскі:
– Вось у 2005-2006-м гадах, калі адзіным кандыдатам быў Мілінкевіч, ён выбраў выключна тыя пункты, якія, па апытаннях сацыёлагаў, цікавілі апазіцыйную частку грамадства, гэта былі гонар, годнасць, свабода і г..д.

Разам с тым Аляксандр Лукашэнка выбраў тыя пункты, якія цікавілі не частку грамадства, а падавляюўую большасць. Гэта был дабрабат і г.д. Прычым гэта было відавочна, калі параўняць. Тады былі апытанні і якасныя, дзе можна было запытацца па розных срэзах грамадства. І аказывалася, што вось гэта так.

Я не думаю, што Мілінкевіч рабіў памылку, калі абіраў меняваіта гэтыя пункты. Менавіта дзякуючы ў неапошнюю чаргу таму, што ён выбраў менавіта гэтая пункты, ён перамог на кангрэсе. Бо менавіта апазіцыйны механізм быў выбара адзінага кандыдата. Калі казаць пра перамогу цалкам у грамадстве, - гэтага мала.

Анатоль Лябедзька:
– Яшчэ адно, ўто выпала з нашай размовы, гэта правіла гульні. Наколькі зараз апазіцыі, грамадзянскаму сектару, прыхільнікам пераменаў трэба рабіць акцэнт на спробу змяніць правіла? Бо правіл няма. І калі няма првіл гульні, у канчатковым выглядзе, колькі ні выставляй – дзесяць ці адзін, больш харызматычны – менш харызматычны, заўсёды ў выніку атрымается там 2-3 %. Таму што правілы даюць уладзе мажлівасць маніпуляваць менавіта гэтым. Наколькі сёння пытанне свабодных сумленных выбараў павінна стаяць у парадку дня палітычнай апазіцыі і грамадзянскай супольнасці?

Валер Карбалевіч:
– Я скажу коратка: у апазіцыі сёння няма магчымасці, няма рэсурсаў, каб змяніць правілы.

Анатоль Лябедзька:
– Але ёсць магчымасць далучаць да гэтага міжнародную супольнасць.

Валер Карбалевіч:
– Не думаю, что міжнародная супольнасць можа паўплываць на рэжым так, каб ён пагадзіўся ўвесці нейкія дэмакратычныя правілы.

Паўлюк Быкоўскі:
– Я з большага згодны з тым, што сказаў спадар Карбалевіч. Адзінае што, тое, пра што Вы кажаце, што запытваецесь, можа быць інструментам палітычный гульні. Можна пра гэта казаць…

Валер Карбалевіч:
– Піару, прапаганды – безумоўна.

Паўлюк Быкоўскі:
– Так, але вось каб рэальна змяніць правілы, гэта не ўплывае. Правілы будуць  залежыць ад такго, ці ёсць рэсурс у кіроўнага рэжыма захоўваць сітуацыю, як яна ёсць. Калі ў кіроўнага рэжыма раптам – пакуль што зараз расце рэйтынг у кіроўнага рэжыма і расце давер – калі раптам сітуацыя пачне мяняцц, што цалкам магчыма, тады магчыма з’явяцца і іншыя варыянты, якія мы тады можам абмяркоўваць. Зараз гэтых варыянтаў няма.

Анатоль Лябедзька:
– І ваша рэфлексія вось на такі сцэнар. Ёсць дамова асноўных апазіцыйных структур. Кангрэс афармляе гэтую дамову, натхняе ўсіх на працу. Адзіны кандыдат, які можа быць і лідарам прыхільнікаў пераменаў праводзіць кампанію. А напрыканцы зыходзіць з яе. Прызэнтаваўшы моцную альтэрнатыву, сказаўшы, што ён бы зрабіў, што трэба зрабіць, што неабходна зрабіць. Але улічвачы, што правілаў гульні няма, ён зыходзіць з гэтай кампаніі, каб не даваць нейкія дівіденды ўладзе, не даваць спекуляваць на тым, што апазіцыя слабая – у гэтых адсотках. Як стаўленне?

Гэта, у прынцыпе, спроба выкарыстаць мажлівасці, якіе дае улада – саму выбарчую кампанію, яны ымушана даваць больш прастору, але для таго, каб дасягаць сваіх мэтаў і задач. А мэта і задача – што ёсць пазітыўная альтэрнатыва, ёсць персанальная альтэрнатыва, але пакуль захоўваюцца гэтыя правілы гульні, мы заўсёды будзем праігрываць, грамадства будзе праігрываць.

Валер Карбалевіч:
– Ну, сёння абмяркоўваць гэтую сітуацыю рана, трэба ведаць, што будзе адбывацца ў гэтыя апошнія дні, як будзе развівацца сітуацыя. Але калі казаць тэарэтычна, то я не прыхільнік такога сцэнару, таму што ў яго больш мінусаў, чым плюсаў.

Паўлюк Быкоўскі:
– Ну, найперш, гэта значыць, што стратэгія не перамогі на выбарах, а стратэгія дасягнення нейкіх іншых мэтаў. Калі так, то так адразу можна і казаць. І тады атрымліваецца гэта сітуацыя, як з выбарамі ў мясцовыя саветы ці выбары ў Палату Прадстаўнікоў, калі прадстаўнікі Вашай, Анатоль, партыі казалі, што мы удзельнічаем, але мы здымаемся. І тады адразу ў выбаршчыкаў узнікае шмат пытанняў:”Навошта я павінен галасаваць? Што гэта значыць?” і г.д. Гэта занатта абстрактнае пытанне для шэраговага выбаршчыка. Яму вельмі складана на іх адказаць. І гэта той рэбус, які большасць не разгадае.

Калі браць такі сцэнар, то незразумела, які выбар трэба будзе бараніць пасля на Плошчы ці дзесці яшчэ. То бок сцэнар Плошчы таксама становіцца пад пытанне. Калі самі зняліся, то – у чым пытанне? Ерамог той, хто застаўся. І вось такіх вось адмоўных рэчаў тут дастаткова шмат. Іншае пытанне, што калі б была вялікая грамадская падтрымка такога адзінага кандыдата, які бы заявіў, што ён здымаецца, і калі б было бачна, што ён рэальна перамагае, тады бы гэта магло працаваць. Але гэта ўжо з той сітуацыі, калі мы кажам, што байкот мы ўсур’ёз не разглядаем, дык вот гэта сітуацыя, калі б можна была рэальна ладзіць байкот. Я не веру ў сітуацыю байкота пры тым, што большасць насельніцтва, у прынцыпе,  задаволена сітуацыяй. Большасць насельніцтва не бачыць альтэрнатывы.

Гэта можа быць адзін з крокаў дня нейкіх іншых кампаній , але занатта складанай для таго, каб можна было ў гэтай канкрэтнай кампаніі казаць, што адбудецца.

Валер Карбалевіч:
– Сапраўды, вось гэтая аргументацыя складаная для абывацеля, для таго балота, за якога, у прынцыпе, у любой кампаніі ідзе змаганне. Таму што змагацца за свій электарат няма сэнсу, змагацца за чужы таксама няма, змагаюцца за тых, хто не вызначыўся. Дык вот для тых, хто не вызначыўся, вось такая аргументацыя – здымацца ў апошні момант, яна вельмі дрэнная. Яна незразумелая. Абывацль гэтага не разумее.

Анатоль Лябедзька:
– Паўлюк Быкоўскі, Валер Карбалевіч прымалі удзел у “Размове на траіх”.  Сёння мы абмяркоўвалі сітуацыю перспектывы абранія адзінага кандыдата прыхільнікаў пераменаў, спрабавалі маляваць яго ідэальны партрэт, давалі прагнозы на той ці іншы сцэнар паводзін. Час пакажа, часу няшмат, як казаў Паўлюк Быкоўскі, але, як сказаў Валер Карбалевіч, ён яшчэ ёсць.

 

 

 
 

 

Апошнія навіны

Архіў навінаў

      

Design © WKN.BY | All rights reserved.