Logo
 Версия для печати

Знешнепалітычныя прыярытэты Беларусі – 2015 (відэа)

Оцените материал
(8 голосов)

Аб знешнепалітычных прыярытэтах Беларусі  ў 2015 годзе – у «Размове на траіх» на АГП-ТБ з Яўгенам Прэйгерманам і Андрэем Казакевічам.

(стэнаграма)

Анатоль Лябедзька:
– Дзень добры. Сёння мы гаворым пра праярытэты знешняй палітыкі ў 2015 годзе разам з Яўгенам Прэйгерманам, Ліберальны клуб, і Андрэям Казакевічам, Інстытут «Палітычная сфера». Доўгі час знешняя палітыка была Ахілесавай пятой беларускіх уладаў, а зараз, здаецца, яна падобная на нейкі башмак, якім яны адкрываць дзверы ў міжнародныя арганізацыі і інстытуцыі. Зараз, на мой поглад, знешняя палітыка – гэта такі лакаматыў, які выцягвае ўсё астатняе. З вялікай асалодай нашы чыноўнікі гавораць пра поспехі ў знешняй палітыцы і замоўчваюць тое, што адбываецца ў эканоміцы. Вось, Яўген, першае пытанне: роля і месца міністэрства замежных спраў. Здаецца, упершыню яны пачуваюць сябе як знешнепалітычнае ведамства, а не як аддзел адміністрацыі Лукашэнкі?

Яўген Прэйгерман:
– Па-першае, усё ж такі, напэўна, можа і не трэба казаць пра лакматыў нейкі такі вялікі, хаця пра поспехі я б таксама казаў.

Анатоль Лябедзька:
– Цягнічок.

Яўген Прэйгерман:
– Цягнічок. Проста лакаматыў будзе тады, калі адчыняцца нейкія перспектывы, напрыклад, крэдыт ад МВФ. Пакуль гэта ўсё цяжка зрабіць, негледзячы на тое, як бы паспяхова і эфектыўна ні працаваў МЗС ці нават адміністрацыя прэзідэнта, тыя хто адказвае за знешнюю палітыку.

Што тычыцца таго, наколькі МЗС сёння стаў сапраўдным, таксама я б не параўноўваў з тым, як ён выглядаў раней , таму што там і міністар іншы быў, і палітычныя абставіны. Але абсалютна аб'ектыўна мы можам казаць, што з прыходам Уладзіміра Макея ў МЗС пачаўся рух.. Іншая справа, што цяжка было выйсці з атго замарожанага стану адносін, які быў пасля 2010 году, але ж з прыходам новага міністру бачна, штой нейкая новая тендэнцыя пачалася.

Анатоль Лябедзька:
– Андрэй, з прыходам міністра ці з прыходам вайны на тэрыторыю Украіны?

Яўген Прэйгерман:
– Не, ну гэта ўжо іншы фактар, але ж…

Андрэй Казакевіч:
– Я думаю, што адзін другі фактар проста ўзмацнялі. Я пагаджуся, што, па-першае, міністар тут меў пэўнае значэнне, а падзеі ва Украіне проста адкрылі вакно магчымасцяў і значна павялічылі  магчымасці МЗС у розных манёўрах на знешнепалітычнай арэне.

Анатоль Лябедзька:
– І ўсё-такі, дзе прымаюцца зараз знешнепалітычныя рашэнні: у Чырвоным доме – адміністрацыі Лукашэнкі, у Міністэрстве замежных спраў ці Урадзе? Што з'яўляецца цэнтрам? МЗС – гэта адзін з цэнтраў? Ці цэнтар? Ці інструмент рэалізацыі таго, што прынімаецца ў іншым месцы?

Андрэй Казакевіч:
– Маё меркаванне, што знешнюю палітыку вызначае прэзідэнт. Гэта тое, чаму на сам рэч ён надае шмат увагі. Магчыма, аўтаномія МЗС павялічылася. Трэба казаць, што гэта тычыцца не толькі МЗС, а і некаторых іншых дзяржаўных устаноў, калі мы кажам пра развіццё Беларусі апошніх некалькі год. Але прынцыповыя рэчы, сам вектар вызначаецца прэзідэнтам і яго адміністрацыяй.

Яўген Прэйгерман:
– Дастаткова пачытаць Канстытуцыю, хто і што вырашае…

Анатоль Лябедзька:
– Ууууу! У нас шмат што напісана!

Яўген Прэйгерман:
– Трэба пачытаць яе ў гэтым вымярэнні, знешнепалітычным. Ну, і агулам, у любой краіне, дзе прэзідэнт мае такія сурьёзныя паўнамоцтвы ў знешняй палітыцы, менавіты прэзідэнт галоўныя пытанні вырашае. Іншая справа, ў чым мы можам казаць, што МЗС сёння стаў сапраўды МЗСам, гэта тое, што асабліва вось у крызісныя перыяды – я такое маю агульнаінтэлектуальнае меркаванне – шмат што залежыць ад пэўнага лідарскага патэнцыялу. Мне падаецца, што сёння МЗС выкарыстоўвае максімум лідарскага патэнцыялу, якое можна выкарыстоўваць вось у той палітычнай сістэме, якая сёння на Беларусі існуе.

Анатоль Лябедзька:
– Окей. Ітак, якія задачы на далейшы 15-ы год сфармуляваны ці Аляксандрам Лукашэнкам як носьбітам гэтай знешняй палітыкі, ці МЗС-ам, роля якога зараз узрасла? Якія, на ваш погляд як экспертаў, пастаўлены задачы? Што напрыканцы 2015 года мусіць атрымаць Беларусь, дзяржава, Аляксандр Лукашэнка, МЗС і г.д.?

Яўген Прэйгерман:
– Тут можна весці гаворку з розных пунктаў гледжання, можна ўсё гэта ацэньваць, прымаючы да ўвагі тое, што прэзідэнцкая кампанія ў нас вось-вось мусіць распачацца, і зразумела, што знешнепалітычны інструментарый – гэта таксама…

Анатоль Лябедзька:
– Заточаны пад прэзідэнцкую кампанію?

Яўген Прэйгерман:
– Ну, гэта натуральная сітуацыя, і ў Беларусі тым больш, тут здіўляцца нема чаму. З іншага боку, я проста зараз крыху на іншае акцэнт хацеў бы зрабіць, мне падаецца таксама, пэўны поспех знешнепалітычны, што першы раз – можа я зараз па-журналісцку скажу – але першы раз за ўсю гісторыю незалежнай Беларусі пачалі з'яўляцца сапрўдные элементы таго, што завецца шматвектарная знешняй палітыкай. І тут зразумела, менавіта украінскій крызіс…

Анатоль Лябедзька:
– Не на словах, а на справах…

Яўген Прэйгерман:
– Ну, так. Пакуль гэта яшчэ непаўнавартасная знешняя шматвектарная палітыка, дастаткова паглядзець на наш знешні гандаль, тут ужо ёсць тяжкасці. Але вось тое, што робіць МЗС апошні год, мне падаецца, абсалютна ідзе ў рамках…

Анатоль Лябедзька:
– Можна фармуляваць, як адну ззадач, каб на сам рэч знешняя палітыка была шматвектарнай – не на словах, а на…

Яўген Прэйгерман:
– Сапраўду, скарыстацца гэтай сітуацыяй… Я думаю, абсалютна. І ў кантэксце прэзідэнцкіх выбараў абсалютна відавочна,але і ў кантэксце розных выклікаў, якія ёсць, эканамічных, напрыклад.

Анатоль Лябедзька:
– Што дабавім у гэту капілку?

Андрэй Казакевіч:
– Я бы толькі назваў бы гэта трэццім этапам стварэння шматвектарнасці, узмацнення шматвектарнасці. Першы – гэта пачатак двухтысячных гадоў, адразу пасля правалу ідэі шчыльнай інтэграцыі з Расіяй у саюзную дзяржаву і г.д. І другі ўсплёск цікавасці да нейкіх альтэрантіваў Расіі – гэта 2009-2010 гады. Потым на спад, і зараз назіраем чарговы…

Анатоль Лябедзька:
– 10-ы год?

Андрэй Казакевіч:
– 10-ы, потым канец 10-га, снежагь – замарожванен стасункаў, актывізацыя евразійскай інтэграцыі, вось гэта крэн быў заўважены. Ну, зараз новы этап, калі зноў ёсць спроба перагледзіць асноўныя прыярытэты і сапрўдны ўзмацніць тое, што называецца шматвекатрнасцю. Я не вельмі люблю гэта тэрмін, але…

Яўген Прэйгерман:
– Адно слова дадам яшчэ. Што цікава, мне падаецца, асабліва трэба звярнуць увагу на гэты перыяд, таму што, вось Андрэй кажа, другі перыяд – там восьмы-дзевяты гады, тады ўсё ж такі мы бачым з аднаго боку – паляпшэнне адносін з Захадам, з іншага боку – сур'ёзнае пагаршэнне адносінаў – ну, там інфарамцыйнвя вайна з Расіяй. Тут пакуль што сітуацыя такая, што пакуль усё збалансавана. Але ж іншая справа, што атрымаецца ў выніку. Не абавязкова ўстойлівая такая канструкцыя.

Андрэй Казакевіч:
– Я толькі дадам, што з Расіяй таксама праблема. Калі возьмем Новы год, тое, што Беларусь заняла пэўную пазіцыю па Украіне, не дадало пазітыўных эмоцыяў… Ну, тут такая мадэль, што паляпшэнне з Захадам значыць, прынамсі, пэўнае пагаршэнне стасункаў з Расіяй. Тым больш насцярожаныя стасункі з Расіяй. Гэтак, думаю, што і зараз будзе…

Анатоль Лябедзька:
– Шматвекратнасць – яна ж патрэбна не толькі для нейкіх іміджавых рэчаў, хаця асабіста для Аляксандра Лукашэнкі чырвоная дарожка ў Елісейскі палац – гэта такая мроя, якая заўсёды будзе прысутнічаць тут, але калі перавесці на нейкую зразумелую мову, што павінна даць гэтая шматвектарнасць? Мані-мані?

Яўген Прэйгерман:
– Па-першае, калі мы тэарэтычна размаўляем, то для маленькіх краіназ ў міжнародных адносінах ёсць две такіе больш-менш стандартныя мадэлі паводзінаў: адна мадэль – гэта прымыканіе. Ну, напрыклад – Беларусь з Расіяй усё, такі блок. Іншая мадэль – гэта балансаванне, якое прадугледжвае пэўныя элементы шматвектарнасці. Тут розныя могуць быць, канешне, варыянты, але тем не менш, нават с тэарэтычнага пункту гледжання – гэта ўжо важна. Цяпер вось гэтыя эканамічныя рэчы. Сапраўды, гэта вялікі выклік для беларускай незалежнасці, для беларускай мадэлі існавання, калі ў нас такая татальная залежнасць ад Расіі па крэдытах. Таму нават з гэтага пункту гледжання трэба неяк балансаваць і разглядаць магчымасці МВФ і г.д. Іншая справа, насколькі лёгка гэта зрабіць, але ж праца вядзецца. Тут можна толькі з гэтым пагадзіцца.

Анатоль Лябедзька:
– Ці фармулюецца на гэты год задача праз змяненне адносінаў да іміджу атрымаць нейкія фінансавыя ўнёскі ці залажыць базу ў 2015 годзе, каб у 2016-м, напрыклад, рэальна атрымаць крэдыты МВФ, іншых фінансавых інстытутаў?

Андрэй Казакевіч:
– Ну, я думаю, задачы такія ставяцца. Я згодны з тым тэзісам, які ўжо агучыў Яўген сёння, гэта будзе вельмі складана. Зараз проста існуе вельмі спрыяльная сітуацыя, што можна паляпшаць стасункі ў связі са знешняй сітуацыяй і некатырамі іншымі фактарамі, нічога асабліва… Беларусь не ідзе на нейкія саступкі, нічога асабліва не меняя, але стасункі паляпшаюцца, пэўныя праекты пачынаюць рэалізовывацца і г.д. Канешне, тут патэнцыял для росту дастаткова абмежаваны. Ці пяройдзе гэта ўсё на ўзровень крэдытаў, нейкай іншай фінансавай дапамогі, ці проста атрыманне пад нейкія ўмовы фінансавых рэсурсаў, вельмі цяжка сказаць. Прынамсі калі мы кажам пра значныя для беларускай эканомікі аб'ёмы. Для асобный галінаў, для асобных, можа быць, рэгіёнаў што-небудзь давядзецца атрымаць, але ў масштабах ўсёй краіны, мне падаецца…

Анатоль Лябедзька:
– Калі мы ўжо закранулі такія мікра- дапамогу, то яна ўжо ёсць…

Яўген Прэйгерман:
– Яна заўсёды і была, тэхнічныя розныя рэчы…

Анатоль Лябедзька:
– Ну, напрыклад, 8 мільёнаў мясцоваму самакіраванню. Самога самакіравання няма, а 8 мільёнаў ёсць. Судовай сістэме там – 300 тысяч. Незалежнай судовай сістэмы няма, а грошы ёсць. Падчас крызісу тысячы і мільёны складваюцца ў дзясяткі, дзясяткі – у сотні. Я думаю, што гэта ўсё ж такі праз гранты Еўрапейскага Звязу, у першую чаргу, фінансавае самаадчуванне асобных нейкіх чыноўнікаў ці структур можа быць палепшана.

Яўген Прэйгерман:
– Ну, я думаю, што на сам рэч, не, калі казаць пра асобных нейкіх чыноўнікаў, яны гэта не адчуюць. Ну, хто як, тут трэба, канешне, глядзець на розныя асобы, у всех па-рознаму, але ж такі сярэднестатыстычны чіноўнік працуе за той заробак, які ёсць і ад гэтых грантаў нічога не атрымае. І ўвогуле, трэба разумець, што экнамічная сістэма ў абсалютным крызісе знаходзіцца. Я думаю, што сёння ўсе ў краіне разумеюць, што нейкія рэформы патрэбны. Іншая справа, што мала хто хоча іх рабіць. Пасля выбараў мы пабачым неабходнасць нейкіх гэтых захадаў. І тут узнікаюць менавіта рэчы макра-, вялікія. Той жа крэдыт МВФ, тое, што я хацеў дадаць к словам Андрэя – мы ўжо ўперліся ў пэўны ліміт таго, што можна зрабіць праз знешнюю палітыку. Таму што МВФ сёння канкрэтна кажа, што так, мы гатовы распачынаць перамовы пра новую крэдытную праграму, але ж цяпер ужо пытанні па ўнутры-эканамічных утварэннях і раземнні, як яны кажуць, на вышэйшым узроўні кіравання Беларусі таго, што такія перамены неабходны.

Анатоль Лябедзька:
– Ну, відаць, ён сыходзіць са свайго досведу, таму што перад апошняй прэзідэнцскай кампаніяй як раз вось падчас так званага пацяплення, пра якое Андрэй узгадваў, як раз тры с паловай мільярды МВФ інвеставаў, але вынікі якія? Мы дзе былі, там і засталіся. Сістэмнымі рэформамі і не пахне. Вось наколькі гэта можа быць улічана міжнароднымі фінансавымі інстытуцыямі?

Андрэй Казакевіч:
– Натуральна, гэта ўлічваецца. Але такіея ўмовы заўсёды ўносяцца, калі МВФ пачынае перамовы. Крэдыт, практычна, ніколі не даецца проста так, заўсёды краіна бярэ пэўныя абавязкі, рабіць эканамічныя рэформы там… Пакуль што размова ідзе толькі пра пачатак перамоваў.

Анатоль Лябедзька:
– Таму задача, каб атрымаць, акрамя грантаў, да якіх мы можам па-рознаму ставіцца, нейкія велізарныя рэсурсы, якія б маглі перакрыць расійскую донарскую лінію, малаверагодна, як задача на 2015 год?

Яўген Прэйгерман:
– Не, на 2015 – вельмі цяжка. Я думаю, што нават неверагодна. Гаоврка сёння будзе ісці пра 2016 год.

Анатоль Лябедзька:
–А вось калі пра лібералізацыю, паглядзім якія умовы выстаўляе афіціыйны Мінск. Увогуле, гэта выглядае так: бярыце нас такімі, якія мы ёсць. І адна з задач – каб аддзяліць палітычную састаўляючую ад усяго астатняга. Вось гандаль – окей, эканоміка, культура… але толькі не закранаць пытанне рэформы палітычнага кіравання. Наколькі гэта так і наколькі гэта лінія, стратэгія можа быць паспяховай? Ці яна ўжо дае пэўныя вынікі?

Яўген Прэйгерман:
– Ну, зразумела, што гэта так, і мяне тут нічога не здзіўляе, мы ж ведаем, якія палітычныя рэаліі ў Беларусі ёсць. Сам Лукашэнка прызнае, што гэта – аўтарытарная сістэма, і цяжка чакаць ад аўтарытарнай сістэмы, што яна вось проста пачне ісці на нейкія саступкі, калі няма сур'ёзнага прэсінгу. Так што гэта ўсё абсалютна натуральна, і зараз праз украіснкі крызіс, праз пэўную ініцытыўнасць на ўзроўні дыпламатыі і канкрэтна МЗС, палепшыліся магчымасці размаўляць на такім узроўні з тым жа Захадам.

Анатоль Лябедзька:
– Вось задача пастаўлена, наколькі яна можа быць эфектыўна напрыканца года? Таму што прыязджаюць розныя людзі, і мы чуем розныя пасылы. Вось Більдт прыехаў і зрабіў рэзкія заявы ўсё ж такі, што пытанне палітычных вязняў – гэта не пытанне пошуку кампраміса.

Яўген Прэйгерман:
– Гэта агульная больш-менш пазіцыя.

Анатоль Лябедзька:
– Агульная, але некаторыя гатовы ўносіць нейкія элементы: то тры палтівязні, а не 6…

Яўген Прэйгерман:
– Вось гэта, дарэчы, таксама сур'ёзная метадалагічная праблема, якая існуеі ў Беларускім грамадзтве, і там, на Захадзе. Тыя, хто пра гэта кажа, трэбы неяк сысціся на нейкай метадалогіі, як гэта рабіць.

Андрэй Казакевіч:
– Каго лічыць, каго не лічыць.

Анатоль Лябедзька:
– Ці прымуць Беларусь разам з Аляксандрам Лукашэнкам такой, якая яна ёсць? Ці ёсць такая пагроза – азербаджанізацыі Беларусі?

Андрэй Казакевіч:
– Тут асноўны акцэнт трэба рабіць на дэталях, таму што назваць гэта можна па-рознаму – азербайджанізаціяй ці неяк па-іншаму, але галоўнае, яно па-рознаму дзейнічае, не як у Азербайджане ў любым выпадку. Задача беларускага боку, натуральна, каб усё супрацоўніцтва з Еўропай не было абумоўлена ўнутры-палітычнай сітауцыяй. І канешне, на нейкія саступкі, як мне падаецца, яны могуць пайсці толькі ў тым выпадку, калі гэта сапраўды будзе вельмі патрэбна, ці з пункту гледжання атрымання фінансавых рэсурсаў, ці для таго, каб гарантаваць бяспеку ці незалежнасць у выніку нейкіх падзеяў знешнепалітычных і г.д. Натуральна, што проста так ніхто абумоўліваць нейкія рэформы палітычнай сістэіы Беларусі не будзе.  

Яўген Прэйгерман:
– Тут, я думаю, пэўны заклік ідзе з боку афіцыйнага Мінску, яны весь час кажуць, да такого раўнапраўнага дыялогу. Я думаю, гэта вельмі важна, шмат, якія пятанні, мне падаецца, пытанне палітзняволеных, прынамсі, тут і сёння можна было б неяк здымаць праз вядзенне якасна іншага дыялогу, чым быў раней. Гэта пэўны ўрок усіх апошніх гадоў.

Андрэй Казакевіч:
– Беларускія адносіны з Еўропай былі вельмі дрэнныя, іх палепшыць да пэўнай ступені можна, напэўна, абыходзячы гэта палітычнае пытанне, але каб зрабіць наступны крок, то так ці інакш, трэба бадзе вырашаць праблему палітвязняў і палітычных рэформ.

Анатоль Лябедзька:
– Але калі мы гаворым: адносіны Беларусь і Захад… ёсць досвед – 99-ы год. Ёсць фармат перамоўнага працэса, які быў пры пасярэдністве міссіі АБСЕ. І ёсць парадак дня, там два пытанні палітычныя: свабодныя сумленныя выбары па стандартах АБСЕ і другое – доступ апазіцыі да мас-медыя. Ёсць нават зафіксаваныя пазіцыі ў дакументах – стаяць подпісы, ў прыватнасці, Аляксандра Лукашэнкі і упаўнаважаных ім ліц. Ці магло б з гэтай пляцоўкі – не з нулявой адзнакі – там што калі сёння гавораць аб перамовах, кожны ўкладае сваё нейкае разуменне, што гэта павінна быць, як гэта павіна быць – ці можна было б стартаваць вось з менавіта гэтай пляцоўкі, якая ўжо была і якая зацверджана пэўнымі юрыдычнымі рашэннямі з боку прадстаўнікоў беларускай улады?

Андрэй Казакевіч:
– Калі мы параўноўваем беларускую сітуацыю з зусім іншымі, звязанымі с пераходам ад таталітарнага рэжыму да дэмакратыі, напэўна такі сцэнар магчымы толькі ў адным выпадку, калі апазіцыйныя структуры будуць мець вельмі значную сацыяльную падтрымку. Калі яна будзе успрымацца сапраўды як сіла, якая можа мабілізаваць людзей, якую немагчыма ігнараваць. У дадзеным выпадку такі сцэнар можа быць, а калі гэтага не будзе, то я баюсь, што адразу беларускія ўлады паставяць пытанне, а хто гэтыя людзі? – што яны ўжо неадначасова рабілі.

Анатоль Лябедзька:
– Яўген, ці ставіцца як пытанне, як праблема забеспячэння бяспекі для Беларусі напаўненне Будапештскага мемарандума новым зместам? Таму што да канфлікту, да вайны в Украіне гэта был асноўны такі дакумент, які яўляўся наогул такім падмуркам бяспекі таго рэгіёна, да якога належыць і Беларусь. Зараз гэтага няма. І я не чуў ні ад аднаго з прадстаўнікоў МЗСа, што яны ставяць гэтае пытанне як праблему. Таму што не дае ніякі гандаль бяспекі ні наяўнасць ваенных расійскіх баз, ні сістэмы калектыўнай бяспекі, калі мы гаворым не пра ваеннае рашэнне пытання, а менавіта як прававое. Можа я нешта прапусціў. Ці ставіцца гэта як задача? Ці, калі не ставіцца, не ёсць гэта памылкай з боку знешнепалітычнага ведамства Беларусі і наогул беларускіх уладаў?

Яўген Прэйгерман:
– Гэта, мне падаецца, яшчэ адзін вельмі цікавы і важны пласт. Нам маю думку, тут не так усё проста. Спава ў тым, што адна з рэаліяў, у якіх мы сёння апынуліся, пасля Крыму, пасля таго, як Расія парушыла гэты Будапештскі мемарандум у адносінах да Украіны, інстытуцыянальна пайшлі пэўныя змены ў архітэктуры і сістэме міжнародных адносін у нашым рэгіёне. І калі мы зараз кажам, што беларусь упершыню выйшла ў стан такой больш-менш шматвектарнай палітыкі, то такая ініцыятыва – калі б мы казалі: давайце Будапештскій мемарандум – яна не зусім бы адпавядала вось гэтаму духу. То бок, калі не працуюць інстытуты, трэба быць удвая асцярожнымі і рабіць такія захады – а МЗС, наколькі мне вядома, вельмі сур'ёзна працуюць фактычна і сутнасна над гэтай тэматыкай, але ж назвать гэта проста: вось давайце Будапештскій мемарандум… - гэта будзе ўжо як такі выклік аднаму з гульцоў на гэтай знешнепалітычнай арэне.

Анатоль Лябедзька:
– Спрэчнае пытанне, але зразумела. Вельмі коратка, мы не закраналі ўсходны вектар… Разумею, коратка сказать складана, але – у двух словах – якая задача га ўсходнім накірунку ставіцца? Я маю на ўвазе ў першую чаргу стасункі з Расіяй? На гэта год якая задача?

Яўген Прэйгерман:
– Задача відавочная: пакінуць стасункі ў тым фармаце, ў якім яны знаходзяцца, пры тым што…

Анатоль Лябедзька:
– З адкрытай крэдытная лініяй…

Яўген Прэйгерман:
– Ну, а што яшчэ нада?

Анатоль Лябедзька:
– …З міжнародных арганізацый...

Яўген Прэйгерман:
– Гэта ўжо цікавае пытанне, хто тут можа быць адвакатам. Дарэчы, гэта таксама можа быць асобная тэма, ў якой Беларусі можа ці не можа быць зацікаўлена Расія. Ёсць розныя цікавыя думкі. Я не з усімі пагаджаюся, але ж можна гэта абмяркоўваць. Але ж сэнс у тым, што мы паляпшаем адносіны з Захадам, вось Андрэй напачатку казаў, што гэта заўсёды выклік да адносін з другой…

Анатоль Лябедзька:
– І не губляем прэферэнцыі…

Яўген Прэйгерман:
– Тады трэба, так, захаваць гэтыя прэферэнцыі і з іншага боку прасунуцца неяк на Захадзе.

Анатоль Лябедзька:
– Андрэй, ваш погляд?

Андрэй Казакевіч:
– У мяне такое адчуванне, што на гэты год яшчэ пастаўлена задача замарозіць еўразійскую інтэграцыю, то бок, гэта не той год, калі Беларусь была б зацікаўлена, каб там нешта атрымалася радыкальнае ў кантэксце паглыблення інтэграцыі, нейкіх новых формаў і г.д.

Анатоль Лябедзька:
– Менш палітычная састаўляючая і больш эканамічная, так?

Андрэй Казакевіч:
– Эканамічная для Беларусі важна толькі дапамога Расіі і г.д, але нецікава паглыбленне ў кантэксце еўразійскай інтэграцыі, то бок з удзелам усіх краін, плюс там далучаюцца новыя краіны…

Анатоль Лябедзька:
– Андрэй Казакевіч, Яўген Прэйгерман. Мы размаўлялі пра прыярытэты знешняй палітыкі Беларусі ў 2015 годзе. Прыйдзе час – і мы падсумуем прагнозы нашых экспертаў. Да новых сустрэч.